...

Mam wrażenie, że moje życie od paru miesięcy próbują pisać scenarzyści "Barw szczęścia", "M jak miłość" albo innego polskiego syfu opero-mydlanego. Może to takie magiczne wyrównanie - nie masz tego w telewizji bo od 8 lat nie masz telewizora - to będziesz miał w życiu? Nie wiem, nie wiem... Ewentualnie jest jeszcze opcja, że ostatnie parę miesięcy sponsorują przysłowia "co się polepszy to się popieprzy" oraz "prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie" a także już takie bardziej moje "jak już coś, to wszystko na raz". Nawet nie mogę powiedzieć, że dzieją się same złe rzeczy - dzieje się mnóstwo megadobrych i między nimi te złe. Owocuje to dziwną sinusoidą emocjonalną, łzawościa ogólną i lekkim lękiem jeśli chodzi o przyszłość. Produktem ubocznym jest nieblogowanie, bo bardziej się żyje niż pisze (a niektórych pisać się nie chce, bo nie chce się ich nawet myśleć)

Z rzeczy pięknych to w totalnym chaosie minęły nam już prawie dwa tygodnie w nowym lokum. Kosmos. Mam już zdjęcia, wrzucę wkrótce, ale nie o obrazki tu chodzi. Mam świadomość, że pokażą trochę jasnego drewna i białych ścian, oraz zieleniejącą Kopę Cwila która mamy za oknem. 

Ale są jeszcze te poranki kiedy wstaje się z najwygodniejszego pod słońcem materaca, słońce jest w całym mieszkaniu, i idzie się boso do okna, jeszcze raz oswajać się z nowym widokiem za nim.

Są te wieczory kiedy siedzi się na podłodze, gada godzinami i chwilami pachnie jeszcze świeżą deską (taki zapach lasu trochę) i czuć jeszcze farbę i nie wierzy się, że to już.

Są pierwsze dni przepracowane z domu, gdzie ma się swój pokój do pracy i nagle można wszystko. Z takim gabinetem (ha, to słowo!) wiesz, że będzie Ci się dobrze pracowało, że można myśleć, kombinować i tworzyć, przy tym biurku przy oknie napisać książkę, albo choćby bajkę dla siebie, że przecież wszystko będzie dobrze.

No i jeszcze te chwile kiedy biegam po domu i szukam czegoś w 50 kartonach z pośpiesznym  "kurwa, gdzie to jest" na ustach. I oczywiście jest! jest, znajduje się, już wypakowane, czeka na wierzchu a ja trochę przeklinam camping a trochę się z siebie śmieję.

Tego wszystkiego nie ujmą zdjęcia, ale i tak je wkleję. Już wkrótce.